Amo livre o pensamento
em cada ciclo de ave,
em cada asa perdida,
em cada voo que não cabe
num trilho que me é escasso,
enquanto infinito brilha.
É por estes encantos que o rio serpenteia
e deixa perene o rasto e a partida.
E eu beijo a pedra que assim me fala
e a pele que renasce
nas mãos do tempo.
Beijo a palavra
que assim te diz,
beijo a geada, o
sol, o vento
e o riso da tarde que hoje me quis.
La risa de la tarde
Amo lhibre l pensar
an cada tiempo d'abe,
an cada ala perdida,
an cada bolo que nun cabe
nun camino que me ye scasso,
anquanto anfenito relhuç.
Ye por estes ancantos que l riu quelubreia
i deixa frime l rastro i la partida
I you beiso la piedra q'assi me fala
i la piel que renace nas manos de l tiempo.
Beiso la palabra q'assi te diç,
beiso la gelada, l sol i l aire
i la risa de la tarde q'hoije me quijo.
La risa de la tarde
Amo lhibre l pensar
an cada tiempo d'abe,
an cada ala perdida,
an cada bolo que nun cabe
nun camino que me ye scasso,
anquanto anfenito relhuç.
Ye por estes ancantos que l riu quelubreia
i deixa frime l rastro i la partida
I you beiso la piedra q'assi me fala
i la piel que renace nas manos de l tiempo.
Beiso la palabra q'assi te diç,
beiso la gelada, l sol i l aire
i la risa de la tarde q'hoije me quijo.
Teresa Almeida Subtil

