Pinta-me hoije culs uolhos que tenies,
çliza l sol nas bordas de l miu cuorpo,
dá-me l gusto de la tua boca na mie,
guarda la quelor na poçanquita de l miu rostro
i canta-me baixico l mais guapo cantar.
Pinta-me hoije de poesie zlida,
fai-me hourizonte, lhinha perdida,
i na binha que plantemos al pie de l mar
derrama tou prazer, ben cumo benies,
ne l tiempo de soletrar la palabra florida,
fuolha branca i lhisa, chelubrina de l maçanal.
Pinta-me hoije i fai-me diusa,
solo cielo, solo airico. Amor miu.
Ben pintar quelores que l'ourora deixou
an l'ourbalheira de ls tous beisos ne ls mius.
Pinta-me hoije cumo Ban Gogh pintou
l'azul que nun smoreciu.
O mais belo
cantar
Pinta-me hoje
com os olhos que tinhas,
desliza o sol
nos contornos do meu corpo,
dá-me o gosto da
tua boca na minha,
acentua o tom na
cova do meu rosto
e sussurra-me o
mais belo cantar.
Pinta-me hoje de
poesia delida,
faz-me
horizonte, linha perdida,
e na vinha que
plantámos ao pé do mar,
esbanja teu gozo,
vem como vinhas,
no tempo de soletrar
a palavra florida,
folha branca e
lisa, cotovia do pomar
Pinta-me hoje e
faz-me deusa,
apenas céu,
apenas brisa. Amor meu.
Vem pintar nuances
que a aurora deixou
no orvalho dos
teus beijos nos meus.
Pinta-me hoje como
Van Gogh pintou
o azul que não
esmoreceu.
Teresa Almeida Subtil
Teresa Almeida Subtil
